Ang "Bakit Mahal Kita?" At "Bakit Mahal Mo Ako?"

May nabasa ako, ang alam ko nitong taon lang yun. Sabi dun, kung tatanuningin ka ng mga rason kung bakit mo mahal yung isang tao, may masasagot ka. Hindi lang daw pwedeng "Mahal kita kasi mahal kita" Pwede naman na mahal mo lang talaga yung isang tao pero masarap kasing balikan yung mga oras kung paano mo masasabing "Tangina, mahal ko 'tong taong 'to" at yun yung panghahawakan mo para magtagal kayo, o para maging pang-habambuhay kayo. Yun yung sagot na pwede mong panghawakan lalo kapag gumuguho na kayo, lalo sa panahon na bibitaw ka na.

At ngayon, ngayon sa puntong 'to, habang nagtatype ako ng isa na namang blog na di ko alam san patungo, tinatanong ko yung sarili ko kasi gusto ko din ng eksaktong sagot dyan


Tanong: Bakit mahal kita?
Sagot ko: 
Pasensya na kayo. Nakatago yung sagot ko dito. Ibalato ninyo na 'to sakin. Gusto ko na siya lang ang makakabasa sa panahon na kailangan na namin mabasa at maalala yung sagot (Mas lalo na sa panahon na kailangan kong maalala ang mga dahilan ko)


Tapos kumakatok sa utak ko yung tanong na "Bakit mahal mo ako?" Ang totoo, di naman mahalaga kung bakit mahal ka ng isang tao. Di ko sinasabi na di mahalaga yung pag-ibig nila para sayo. Ang punto ko dito, ang pag-ibig kailangan nararamdaman mo at kailangan pinaparamdam sayo. Kailangan walang iwanan. Hindi ko sinasabi na hindi na pag-ibig kapag iniwan ka ng isang tao pero para saan ang sinasabi sayong mahal ka niya kung ipaparinig lang niya yun sayo pero maglalaho din siya na tila ba mga ugong sa kweba na lang ang maririnig mo. Yun yung tipo ng mga salita na di mo na lang dapat pansinin kasi magtatapos lang. Pangungusap na may tuldok, pag-ibig na nagtatapos. Hindi na kailangang maging mahalaga pa kasi alam mong patungo yun sa kung saang kailangan huminto.

Pare, para sa akin, ang pag-ibig, kailangan pahalagahan mo kasi di laging nandyan yan. Maniwala ka sakin, kahit ang pinakatotoong umibig, kapag di mo pinahalagahan, natututong humanap ng halaga niya kahit wala ka na. Kailangan pinaparamdam mo kasi di lang salita ang pag-ibig,  kasi walang kwenta yan kung salita lang yan na katulad pa ng ibang mga salita. Kailangan may oras ka, di pwedeng hahayaan mong siya at siya ang laging umintindi at mag-adjust sa kakaunting oras na kaya mong ibigay, kasi peksman, mamatay man, mapapagod yang taong nagmamahal sayo kung para lang siyang nanlilimos ng konting oras mula sayo. Kailangan hinahanap hanap mo kahit kasama mo at lalo na kapag wala dyan sayo kasi kung di mo mapahalagahan ang presence niyan, kung babalewalain mo, baka matutong mag-absent yan sayo sa panahon na gugustuhin mo na ulit yung presence nya. Kailangan araw-araw, paulit-ulit mo siyang pipiliin, hindi madali pero kung di mo siya kayang piliin ngayon, bitawan mo na lang kasi sa tamang panahon, may tao dyan na kayang kayang piliin siya araw-araw. At tandaan mo, kung nahihirapan kang piliin siya, sa tingin mo ba madali sa kanya na piliin ka? Malamang hindi din pero pinipili ka pa din niya. Kailangan alam mo ang worth niya, kasi kapag bulag ka na sa worth niya, kapag nababalewala mo at nasanay ka na "Di naman mawawala yan, andyan lang lagi yan", kapag di mo na mapakita kung ano pa siya sayo, kung ano ang worth niya sayo at sa buhay mo, kapag natuto na siyang mahanap yung worth nya na wala ka, hindi yan matututong bumalik pa sayo kasi sa utak niya babalewalain mo lang siya, babalewalain mo lang siyang ulit.

Kaya sige, lalo sa mga nasa relasyon ngayon, o kalandian man yan, o kung ano man ang tawag sa meron kayo ngayon, o kung wala man label yang estado na meron kayo, tanungin mo ang sarili mo kung bakit mo siya mahal, at sana alam mo din yung eksaktong sagot niya sa kung bakit ka niya mahal.


Bakit mahal mo ako?

Kapag nakayanan mong lapatan ng mga salitang tutugma sa pakiramdam mo ang tanong na 'to, ipaalam mo, ipaalala mo yung mga maliliit na detalyeng naaalala mo. Sana sa panahon na yan, hindi pa sana huli ang lahat. Sana sa oras na yan, hindi pa sana ako natututong...



PS. Di pa rin ayos 'tong blog ko. Malapit na, malapit na. Pasensya na, naging busy lang akong sulitin ang oras ko at ngayon naman, gusto ko lang kasi ng oras ko. Patawad kasi mabilisan lang 'to pero importante 'to kaya sana malaman ninyo ang mga sagot sa mga tanong na 'to

PPS. Mawawala ako, baka isang linggo , isang buwan o isang taon (di ko alam) pero babalikan ko kayo. Sa panahon na babalik ako, pangako, masaya ang unang isusulat ko para sa inyo.

Ang Paano Mo Sasabihin Ang Mahal Kita Ng Di Sinasabi Ang "Mahal Kita"?

Paano mo sasabihin / ipaparamdam ang "Mahal kita" ng di sinasabi ang "Mahal kita"?


Yung hahayaan mo siyang abutin lahat ng pangarap niya kahit malayo kayo sa isa't isa kasi gusto mo na nakangiti siya kasi buong buo na siya kapag sa dulo magkakasama pa rin kayo

Yung kada umaga na gigising ka, kahit alam mong di niya agad yun mababasa, mag-sesend ka sa kanya ng message para alam niya na kada umpisa ng araw mo, isa siya sa naiisip mo

Yung kahit na alam mong ang dami mong kailangang gawin, lagi kang nakaantay sa telepono mo kasi baka magparamdam na siya, e alam mong konti lang ang oras niya na libre o minsan lang magkakasignal.

Yung hindi ko sinasabing "busy ako" sa kanya, kasi lagi akong hahanap ng oras para sa kanya

Yung hinding hindi mo hahayaan yung araw na di niya nararamdamang importante siya sayo, kahit magkaaway pa kayo, kahit na sa puntong yun di ka niya pansinin

Yung hindi mo palalampasin lalo yung mga importanteng araw kasi gusto mong maramdaman niya lalo sa mga araw na yun na andyan ka lang at di kayo magkalayo, o di naman kaya, na kahit malayo kayo sa isa't isa, walang hahadlang para maparamdam mo sa kanyang espesyal siya

Yung sa isang araw, nakukuntento ka sa isang message, kinikilig ka na

Yung lagi mo pa din sinasabi yung mga pinupuntahan mo o ginagawa mo para lang alam niya

Yung kahit para kang ewan, magkekwento ka pa din sa kanya ng kung ano-ano, kahit alam mong baka di niya mabasa

Yung sa mga panahong maraming sulsol, sa kanya ka magtatanong at kahit anong sabihin niya, yun ang papaniwalaan mo

Yung di ko siya iniwan at iiwan

Yung kahit magkaiba kami ng ugali at pinapaniwalaan, di ko pinipiling bitawan siya

Yung ibibigay mo yung hinihingi niya, kahit alam mong...

Yung nag-aantay ka lang, nag-aantay ka pa din



PS. Given the choice, I will always choose to love you...

PPS. For everyone: Don't make decisions when you're angry. Don't make promises when you're happy. Basta lagi ninyong isipin na ang sayo, sayo. Kahit saan man siya magpunta, kahit ano mang desisyon na gawin niya, hayaan mo siya, wag mong pipigilan dahil sabi nga sa OTWOL, kung mahal mo, babalikan ka, pero sagot ni James Reid "Kung mahal ka, di ka iiwan" So, ang gulo. :)


__________    __________    __________    __________

Thank you everyone! Especially to all those who shared and/or read my last blog. Got a whooping views from that since day 1 until this moment. I'm utterly speechless and thankful. You all made my last night a better one. Waking up from time to time and checking this blog made my "sleepless" night a lot better (huhu)

Let's all move forward so I'm leaving you guys with this blog. Sobrang salamat! Just stay in love and happy. Piliin nating sumaya at yakapin lahat ng tunay na pag-ibig na kayang ibigay ng mundo (kahit mahirap ang buhay minsan, please ngumiti kayo at piliing magmahal) Tongue In A Lung

XOXO,
Opmaco

Ang Med School (Na Naman)

Ako si FKO, RMT. Estudyante ng Medisina sa FEU-NRMF. Gumagapang. Humahagulgol. Lumuluha. Sugatan. Ngunit di aayaw. Di bumibitaw.

Ito na naman yung panahon para sa pinakamatitibay na mga estudyante. Tatag ng loob. Tibay ng sikmura. Lakas ng panalangin. Todong determinasyon para maabot ang pangarap - at hindi lang basta bumitaw.

Lumalabas na naman sa school yung mga "grade consultation" Ngatog ang tuhod. Para kang masusuka kahit alam mong medyo okay naman siguro ang grado mo pero walang kasiguraduhan o mas malala kung alam mo sa sarili mong hindi maayos yung mga grado mo, di ka lang masusuka, kung pwede lang maiyak ka ng dugo, baka naka-buo ka ng madaming dugo na sasapat para sa blood donation. 

Kanina naglalakad kami ng kaibigan ko papunta sa Pedia grade consultation. Lingon. Lingon. Hanap ng kaklase kasi nga di namin sigurado kung saan pwede magpaconsult. Nakapagtanong kami sa ilang mga kaklase namin. Wow, nakangiti ang mga kuya. Mukhang okay ang grade kasi di na nagpaconsult dahil wala daw sa listahan. Nakarating kami sa 5th floor, para lang super sigurado nagtanong ulit kami, Pedia Department daw sa ospital. Napansin ko yung isa kong classmate, namumula ang mata. Nanggigilid ang luha. Malungkot. May problema siguro siya, tinanong ko "Okay ka lang?" Okay lang daw siya. DAW. Pero malamang scores ang problema niya kasi hawak niya yung index card na binibigay sa grade consultation. SCORES. 

May kaibigan din akong lumapit sa akin kailan lang e busy ako mag-FB at internet kaya di ko agad siya natitigan. "Sad" daw siya na sinabi niya na malungkot ang tono sabay hampas ng kamay sa mata niya kasi naiiyak siya. Habang humawak sa buhok niya at parang sinabunutan yung sarili niya. GRADES. Malungkot kasi natatakot sa grades. 

Hinaharang at kinakausap ako ng madaming mga kaklase at kaibigan ko. "Paano ba 'to?", "Okay pa ba 'to?", "Tagilid ako sa Pedia, IM at iba pa, paano na?", "Tanginang minors, dun pa ako madadali", at madami pang iba. 

Kailan din lang, may batchmate akong di kinaya yung lungkot at pressure sa Med school. Nagpakamatay. Pumanaw. (RIP) 

May kaibigan din akong sinasaktan yung sarili niya. Di niya daw nararamdaman yung sakit. Yun daw yung paraan niya para makasabay sa lahat ng stress. 

Pero gusto kong ishare yung isang classmate ko ngayon. Di nila kakayanin talagang tustusan yung pag-aaral niya. Aral. Hinto ngayong sem. Trabaho. Ipon. Aral ulit. Ganun yung naging proseso ng buhay nya sa Med school, pero kailan lang may nagsponsor na sa kanya para makapagpatuloy mag-aral. Diba? Anong rason mo panghinaan ng loob abutin yang pangarap mo, kung may ibang tao na kinakaya at kakayanin? Bakit hindi mo kakayanin? Kayang kaya mo yan. Kaya natin 'to.

Sino ba naman ako para magsalita ngayon? Isipin mo na lang, ilang taon na din ako sa Med school, pero nandito pa din ako. Bumagsak. Wapakels. Push lang. Kakapalan ng mukha para ituloy 'to. Nakangiti para di alam ng ibang tao na may mga oras na nahihiya na talaga ako. Nahihiya ako dahil nandito pa din ako. Di alam ng madaming tao kung ilang beses kong ginustong bitawan 'to. Ang daming beses kong iniiyakan yung Medisina. Sa di ko mabilang na beses na kwinestyon ko yung sarili ko kung para pa ba ako dito, na kung para sa akin pa ba 'to, kung nagsasayang na lang ako ng panahon at kung magiging Doctor ba talaga ako. Ilang beses kong pinagdudahan ang kakayanan ko at ilang beses kong iniisip bitawan 'to pero kailanman hindi ko ginawa. 

Kung magpapakamatay ba ako, magiging doctor ako? Hindi. 
Kung sasaktan ko sarili ko, magiging doctor ba ako? Hindi.

Bakit di ako bumitaw? Kasi di ako hinayaang bumitaw. Na nung panahon na nakakalimot ako, nandyan yung Panginoon, pamilya ko at ang mga taong nagmamahal sa akin, para iparamdam sakin na sige lang. Na kung sila mismo di ako binibitawan, di bumibitaw sa pangarap ko, sino ako para bumitaw? Na siguro may punto din sila na napapagod na sa akin pero hindi natatapos yung panahon na kakausapin nila ako at sasabihing "Kaya mo yan" 

Bakit di ako nahiyang bumangon pagkatapos bumagsak? Inisip ko na lang, kung nahiya ba akong pumasok sa school, magiging doctor ba ako? Kung inisip ko ba yung pag-uusapan ako ng ibang tao, maaabot ko yung pangarap ko? 

Bakit di ako nagsawang ilaban 'to kahit ang hirap hirap na? It's worth it. It will all be worth it. Paano ko nasabi? Alam ko lang. 

Masasabi ko na ang sikreto para makasurvive dito yung PANGARAP NATIN. MALAKING PANGARAP NATIN. Kailangan hindi natin makalimutan yung bakit tayo nagsimula at bakit natin 'to ipagpapatuloy. You have to keep your dream alive and YOU are the only one capable of keeping your dream alive. Kailangan ipagdasal maigi 'tong pangarap na 'to, na gabayan tayo at wag mabaliw at mamatay sa pag-abot dito. Kailangan may maganda ka ding support system. Wag din kalimutan yung mga hobbies mo kasi yun yung tutulong sayo para di ka mastress at mas manatili yung saya ng Med school




SURVIVAL TIPS
(Feeling ko makakatulong 'to)

1. Alma Moreno ka lagi
"Dasal. Dasal lang talaga"

2. Hayaan mong humagulgol ka at mag-walling
Hagulgol lang. Kung feeling mo sobrang lungkot mo na kaya mong umiyak magdamag, go lang. Pang-release ng stress yan. Lagyan mo pa ng effect, dun ka sa dingding, taas mo ang isang kamay mo, ikapit mo sa dingding, habang ang isa sa baba lang. Dahan-dahan kang umupo. Sabayan mo ng hagulgol, samahan mo pa ng pumping ng dibdib mo. Sosyal. Madami ka bang time humagulgol? Hindi. So wag mong uubusin ang araw-araw sa pag-iyak lang. Minsan sabayan mo ng pagbabasa at pag-aaral. Umiyak ka habang nag-aaral.

3. Matulog ka at umasa sa simple diffusion
E pagodabells ka na nga magbasa e, di mo na kakayanin diba? antokyo Japan ka na talaga. Ilagay mo yang reviewers mo sa ilalim ng unan mo. Matulog ng mahimbing. Umasa na magkakaroon ng simple diffusion from higher concentration na libro at reviewers mo patungo sa lower concentration ng knowledge na utak mo. Sana mapanaginipan mo ang mga kailangan mong aralin. Pero seryosong usapan, you need to rest. May kaibigan akong nag-Cobra ng higit pa sa 5 bote kada araw para di daw siya makatulog habang nagrereview. Ayun, nakatulog sa exam, o kaya nanginginig habang exam. Mas mahirap yun. Kaya tulog na lang at mag-simple diffusion.

4. Study now, landi later or Landi now, study later.
Di mo kailangang igive up yung paglabas mo kasama ang pamilya mo, yung makipagdate sa jowa mo o baka kalandian mo pa lang, yung pagbibigay ng oras para sa hobbies mo o kung anong maisipan mong bagay. You just have to manage your time wisely. Kunwari mag-eexam na talaga, finals pa, edi sabihin mo, sa susunod na lang babawi ka kasi kapag pumasa ka na, mas madami ka ng time. Basta balanse lang. Magbigay ka ng oras para sa magpapasaya sayo, pero magbigay ka din ng oras para sa pag-aaral mo. Hindi pwedeng buong oras mo, ilaan mo lang sa certain na bagay o tao. Balanse. Time management, pre.

5. Share
Sharing is not equivalent to cheating. Share your handouts. Share your knowledge. Share your samplexes. Share mo kung anong meron ka basta legal kasi dito sa Medschool, ang kalaban mo dito hindi yung kapwa mo estudyante. Kalaban mo dito, yung sarili mo lang. Kasi kahit anong handouts, samplexes at ibang meron kayo pareho, nakadepende sa inyo kung paano ninyo i-maximize yung opportunity ninyo.

6. Alagaan mo yang sarili mo
Makakatapos ka nga ng Medisina, kung maaga kang mamamatay, para san pa't nagsayang ka ng mahabang panahon dito?




TANONG MO, SAGOT KO
(Wow! Madami kasi akong time ngayon. HAHAHA)

"Ang bobo ko. Nag-aral na ako, di pa din sapat."
- Gaga! Bobo? Nakapagtapos ka na ng kolehiyo, malamang madami sa atin pasado pa ng Licensure exam, bobo ka ba nun? Di ka bobo. Maniwala ka sakin. Nandyan ka na nga e. Sa tingin mo makakapasok ka ng Med school kung bobo ka? Edi mas bobo ang Med school kung tatanggap sila ng bobong estudyante diba? So, di ka bobo. Wag kang mag-inarte.

"Babagsak na yata ako. Ayoko na mag-aral"
-Ano naman kung babagsak ka? Ang kekwestyunin ko yung di ka mag-aral. May finals pa, madalas dyan yung bulk ng scores, tapos di ka mag-aaral? Wala ka na ngang ipon na grades, di mo pa sisipagan, babagsak ka talaga. Pre, di masamang bumagsak kung kahit isang beses sinubukan mong ilaban yan. Ang masama yung hahayaan mo lang talaga na bumagsak ka.

"Bakit ganun grades ko?"
-Aba! Ewan ko sayo. Sarili ko nga di ko masagot bakit ganun grades ko, yan pa bang sayo? Aral tayo. Aral na lang, no choice e.

"Di kasi magaling yung Doctor magturo, nakakawala sa mood. Babagsak na tuloy ako."
-Pre, kung di siya magaling, maghanap ka ng paraan para matutunan mo yung kailangan mong alamin. Di niya kasalanan yung pagbagsak mo kasi maniwala ka man at hindi, bago humarap yan sayo, dugo't pawis ang inalay nyan sa pagsubok na maturuan tayo. 



PS. Para sa lahat ng mga katulad ko diyan, wag tayong mahiyang abutin 'tong pangarap natin. Para sa mga future MDs ng Pilipinas, maging matibay tayong lahat!

Ang Mahirap Mahalin

Kausap ko yung sarili ko. 

Sabi ko "Ang hirap niyang mahalin."

Sagot ko sa sarili ko "Sa tingin mo, ikaw, madali kang mahalin?"
(Hehehe! Hindi din. Lalong hindi.)

Sa kung papaanong paraan sumasakit ang ulo ko sa kanya, malamang ganun din siya sa akin. Sa kung paano naiirita ako sa mga sinasabi niya, malamang parehong pagkairita din siya sa dami ng mga sinasabi ko. Sa kung gaano ko kaasar sa pagiging mainitin ng ulo niya, ganun din niya kinakaasaran yung madaming tumatakbo ideya sa ulo ko. Sa kung gaano ko nilalabanan sarili ko lalo sa panahon na parang bibitaw na ako, malamang ganun din siya, inilalaban niya ako sa sarili niya, mabagal lang, ilang araw lang, pero sinusubukan niya, araw-araw.

Magkaiba man kami ng paraan ng pagmamahal sa isa't isa, ang mahalaga, totoo kami sa isa't isa. Walang "Mas mahal kita" dahil kahit kailan walang dapat sumukat sa pag-ibig na binibigay namin sa isa't isa, at sa parehong pagkakataon, alam ko, ramdam ko, pareho naming ibinibigay ng buong buo yung puso namin sa isa't isa. 

Sa kahit anong panahon, sa lahat ng pagkakataon, di ko kakalimutan kung gaano kita kamahal. Lalo sa panahong mahirap, hinding hindi ako hahanap ng iba pa, dahil ikaw lang, ikaw lagi.


PS. Everyone will hurt you. You just have to look for someone worth suffering for. "Stand by those who stand by you" 

PPS. I love you and I miss you (a lot)

Ang Natatakot Sayo

Ikaw:
Di mo alam na sa ginagawa mo, sa pinapakita mo, sa pinaparamdam mo, sinasadya mo man o hindi, natatakot ako sayo, sa lahat ng pwedeng mangyari.

Iniiwan mo ako, para mo akong iniiwan ng hindi mo namamalayan. Parang ang saya saya mo na wala ako. Parang okay ka lang talaga kahit wala ako. Naiisip mo ba ako? Naiisip mo pa ba ako kapag masaya kang kasama ang iba? O naiisip mo man lang ba ako kung mag-isa ka, hindi makatulog? Kasi ako, punyetang hindi mo alam na naiisip kita kung malungkot ako, naiisip kita kung masaya ako, naiisip kita, naiisip kita. Naiisip kita, naiisip ko kung ano pa ba ako sayo? Naiisip ko kung saan ba tayo patungo o sa daan na tinatahak nating magkasama, may panahon din na pipiliin mo yung daan na di mo na ako makakasama? Naiisip ko kung parte pa ba ako ng buhay mo o pinipilit na lang kitang gawin mo akong parte nyan? Naiisip kita kada oras, ako ba?

Ito yung putang inang pakiramdam na hindi ko alam kung anong eksaktong kailangan kong gawin. Para akong asong nag-aantay ng oras ng amo ko, na wala ako sa pwesto magtanong, o manghingi ng oras. Para akong tanga na kung magmamakaawa sa oras mo na hindi naman dapat.


Siya:
Pag-iisipan natin 'to. Hindi naman sa ganyan.


Ikaw:
Habang pinipilit mong magkunwaring ayos lang ang lahat

Yan lang ang kaya mong sabihin? Sige.

Pero nanginginig ka na sa takot, takot na takot ka na habang ikaw ginagawa mong parte sya ng buhay mo araw-araw, hanggang sa puntong yan, di nya man lang masagot kung ano pa ang parte mo sa buhay nya


PS. Ate E, alam mo ang stand ko dito. When it comes to love, lagi kong pinanghahawakan na give it your all. At the end of the day, kung iiwan ka man niya, hindi mo naman magiging kawalan ang taong di ka mahal, siya ang kawawa kasi mawawalan siya ng taong kaya siyang mahalin ng buong buo. :)