"Wow! Med student"

"Wow! Med student" ang tingin nila sayo:

-matalino

-mahilig magbasa ng libro

-malinis (mukhang malinis)

-maalaga sa katawan

-mayaman

-may patutunguhan sa buhay

-maganda ang kinabukasan

-malaki ang kita nyan kapag Doctor na

Totoo lang, ang sarap ng label na "Med student" pero ang hirap hirap hirap...

Ngayon, habang sinusulat ko 'tong blog na 'to, katapat ko ang libro ko at handouts. Habang nagsasaya ang lahat dahil summer na, kailangan kong mag-aral para sa exam na naman. Ipinasa ko na lahat ng exams ko, removals pa din.  Nandito ako sa punto na tinatanong ko sarili ko "Bakit ka pa nandito? Para sayo pa ba yung Med?" kasi pagod na pagod na akong mag-aral (sigurado ako pati yung mga iba ganito ang nararamdaman)  Yung minsan iiyak ka, or umiiyak ka habang nagrereview kasi hirap na hirap ka na, pero tuloy pa din kasi kung aayaw ka na, mas natatakot ka sa kung anong pupuntahan mo pagkatapos nito.

Puso e. Ito yung dinudurog sakin sa kada semester ng Medisina. Akala mo okay na, hindi pa din pala. Nadudurog yang pusong yan ng paunti-unti, hanggang tatanungin mo sa puso mo kung para ka pa dito, pero puso din yung eksaktong sasagot sayo ng "Oo! Nahihirapan ka lang pero di ibig sabihin na di mo kakayanin" 

Nahihirapan ka lang pero di ibig sabihin di para sayo yan. Bumabagsak ka lang pero di ibig sabihin bobo ka. Nalilito ka lang pero di ibig sabihin wala kang naiintindihan. Nagtatanong ka lang kung para dito ka pa dahil feeling mo laging di para sayo 'to, pero ang totoo, kaya ka hindi bumibitaw kasi yang puso mo di bibitawan yung bagay na alam mong karapat dapat maging para sayo, yung - MD.

Hindi magiging madali, pero kakayanin.

**Sorry, sobrang random blog na basta bastang tinype. Mula sa puso ng isang batang nagrereview para sa removals </3

PS. Lord!!!!!!!!!!!!

PPS. Ipagdasal nyo naman kami ng mga kaibigan ko na sana makapasa na kami sa Pharma B. Thank you!

What's important?

These past few weeks have been devastating to some families, lalo with the death of their loved ones, so I've decided to type this random blog before going to sleep.

What's important?

Love and time

Kapag nandyan sayo, kung mahal mo, be sure na alam nya at ramdam nyang eksakto yun sa mismong oras na nandyan pa sya. Hindi yung patay na, or wala na, saka ka magkakandarapa magsabi at magparamdam na mahal mo siya

Love, words and actions

Kung mahal mo, sabihin mo. Kung mahal mo, iparamdam mo. Words aren't enough. Actions aren't enough. Love without words and actions, sayo lang yan. Ikaw lang nakakaalam ng pag-ibig na di mo kayang iparamdam at di mo kayang sabihin

Love and honesty

Kapag mahal mo, di ka magsisinungaling. Kapag mahal mo, masakit man pero totoo, aaminin mo. Walang kwenta ang pag-ibig kung di ka nagsasabi ng totoo. Parang pati yang mismong pag-ibig, di na totoo

Love

This is important. Yung pag-ibig na pinapakita, sinasabi, pinaparamdam at totoo. Yung pag-ibig na mahirap man, pero di bibitaw. Yung pag-ibig na gusto mo ng pektusan yung mahal mo kasi bwisit na bwisit ka sa kanya, pero at the end of the day, you'll stick with that person just because you love her. JUST BECAUSE YOU LOVE HER

Ang pag-ibig na umaalis, di pag-ibig. Ang pag-ibig na lumilisan, di pag-ibig. Dahil ang totoong pag-ibig, di nawawala

goodnight.

Ang Kada

Sa kada mukhang makikita ko,
Sa kada taong makakasama ko,
Sa kada sulyap na masisilip ko,
Sa kada lugar na mapupuntahan ko,
Sa kada lingon na babalikan ko,
Sa kada kamay na mahahawakan ko,
Sa kada ngiting titignan ko,
Sa kada matang pagmamasdan ko,
Sa kada salitang ikekwento ko,
Sa kada ganito,
Sa kada ganyan,
Sa kada segundo,
Sa kada minuto,
Sa kada oras,
Sa kada pagkakataon,
Sana ikaw yung makita ko, makasama ko, masilip ko, mahawakan ko, matignan ko, mapagmasdan ko, makakwentuhan ko. 
Sana ikaw sila. Sana ikaw lagi. Sana ikaw.


PS. Namimiss kita, G.

Ang Ika-14 ng Pebrero 2015

Para sa lahat ng sawi sa pag-ibig, gusto ko lang malaman ninyo na peksman, may taong darating para sayo. Ngayon, chillax ka muna. Maging masaya.

Para sa lahat ng nagmamahalan, kung may binigay ang iniirog mo ngayon, buti naman, kung wala, tandaan, hindi naman dapat palakihin yan, madami pang chances, baka walang wala lang siya ngayon.

Para sa lahat ng may exams o trabaho kaya di nakalabas, ang pag-ibig, di lang naman ngayong araw dapat ipakita, dapat araw-araw.

Para sa lahat, Happy Valentine's day! Piliin mong maging masaya, hindi lang ngayong araw, sana araw-araw. Piliin mong magmahal, higit sa kahit ano pa man. Piliin mong ipakita ang pagmamahal mo sa Diyos, sa pamilya mo, sa mga kaibigan mo, pati na din sa jowa mo (kung meron man) PILIIN MONG UMIBIG SA KAHIT ANO MANG PANAHON AT PAGKAKATAON!

Pinagdarasal ko, na sana, sana lahat maging maligaya! :)

To the awesome-st girl who thinks I'm the best, thank you for always looking beyond my flaws. Thank you for always seeing the best in me even if I've got nothing to offer. Thank you for the sincerest gestures, you've got these oddly lovely ways that always amaze me every single time. Thank you for being here with me, risking it all for us. You're truly amazing, and I'm truly blessed to be loved by one truly amazing girl. YOU'RE THE BEST. Sobra sobrang iba ngayon! Simula umaga, hanggang sa ka-sweet-an mo, hanggang sa foodtrip at sa lahat ngayong araw, I'm grateful for everything!! Salamat!!! Mahal na mahal kita. (Thank You, Lord!!)

PS. Shout out to my Beta Sigma friends!
Muntik na akong magtampo kasi kinalimutan niyo ako, pero tumawag si JD para daw may iabot na rose. Special delivery pa, nakakotse pa! Wooooh! 3rd year na 'to, so aasa ako ulit next year? :P Thank you, BS! Lakas niyo!

PPS. Wala po akong frat. Naaappreciate ko lang ang Beta Sigma, lalo sinusubukan nilang ipafeel sa mga girlies na ang Valentine's day ay para sa lahat. Frati lang akong gutom pero no frat! :)

Ang Kaya Pala

Noon, di ko maintindihan kung bakit.
Bakit nila ako binitawan?
Bakit nila ako pinagpalit?
Bakit di pa ako enough?
Bakit pinili nila akong iwan?
Bakit ang salitang "Mahal kita" nila ay sa panahong maayos lang, kaya nung magulo na ang lahat wala na din ang pagmamahal?
Bakit hindi kami pwede?
Bakit andyan ka, andito ako, anong meron at bakit hindi tayo mawala sa isa't isa?

Nagdasal ako na si Lord na bahala, na kung dumating yung oras na bibigyan ako ng pag-ibig sana yung parang pagmamahal sa akin ng Diyos, ng pamilya ko at mga kaibigan ko, yung walang kwestyon, walang tanong, walang kundisyon, walang "kapag maayos ang lahat saka ko lang sasabihing mahal kita", walang ganun. Yung mahal ako at mahal ko, tapos na ang usapan.

Hinayaan ko lang. Masaya ako sa buhay ko e. Nung masaya na ako sa buhay ko, nung kumpleto na ulit ako, binigay ka ulit sa akin.

Ngayon, kaya pala ako nangyari ang mga yun, kasi tayo pala talaga dapat, tayo lang pala talaga.

Kaya pala binitawan ako ng ibang tao, kasi ikaw pala yung di bibitaw sakin.
Kaya pala pinagpalit ako, kasi tayo yung walang kapalit.
Kaya pala ibinigay ko na ang lahat sa kanila, di pa din kuntento, dahil ikaw pala yung makukuntento sa kung ano lang ang kaya ko.
Kaya pala iniwan nila ako, kasi ikaw yung pag-ibig na di ako iniwan at iiwan, yung parang pag-ibig na pinagdasal ko, yung walang kundisyon.
Kaya pala ganun ang "Mahal kita" nila hanggang salita lang, kasi sayo, di mo man sabihin, ramdam na ramdam ko naman.
Kaya pala hindi pwedeng kami, dahil tayo, tayo talaga.
Kaya pala kahit anong iwas ko sayo, kahit anong tago ko sayo, kahit anong pilit kong mawala ka, andyan ka lang, kahit anong oras, kahit anong kundisyon, kahit ano pang nangyari, kasi tayo talaga - di maiiwasan, di maitatago, di mawawala, di pumipili ng oras, di nagkaroon ng kundisyon at di matatabunan ng kahit anong mangyari.
Kaya pala ganun, Love.


BLOG EDITED: Oct 28, 2016