Ito ako nasa gitna ng maingay na klase, na para bang bumubuo ako ng klase ko mag-isa, yung klaseng tahimik, yung klaseng naghahanap ng kaklase na katulad mo.
Ito ako naglalakad sa maingay na daan, na sana di puro usok ng tambutso ang nakikita ko, sana ngiti mo na lang kasabay ng halakhak nating tatalunin ang lahat ng ingay sa daan.
Ito ako kumakain mag-isa, humihiling na sana may kasabay ako, na sa bawat subo mapapahinto ako para makita ang mga ngiting iyong taglay.
Ito ako nakatapat sa keyboard, na pilit tinatapatan ang lumbay kong nararamdaman, na pilit pumipindot at dinadama ang bawat salitang mabubuo, pero sana sana, 'tong mga kamay na 'to sa kamay mo na lang dumadampi.
Ito ako walang malalapitan kundi ang lapag na lagi akong sinasalo sa panahong mahuhulog na ako, sana nga ikaw na lang. Sana kaysa sa malawak na lapag na sasaluhin ako, mga salitang galing sayo lang ang kailangan ko. Suporta lang.
Ito ako, sana nga hindi e, pero kahit anong gawin ko, ito ako ang nag-iisa.
***SANA KASI DI AKO NAG-IISA.
Ang dami niyong nakatingin sa akin. Yung iba masaya para sa akin sa kinaroroonan ko ngayon. Yung ibang mas nakararami, inaantay lang akong madapa, lumagapak, at mapahiya.
Hindi mo nga mababakas ang kalungkutan na nasa puso ko, nagpupupmilit kumawala. Hindi niyo alam kung gaano 'to kahirap. Hindi niyo alam na kada tawa ko, gusto ko na lang humagulgol. Hindi niyo alam na kada ngiti ko, katumbas nun yung puso kong unti unting nadudurog sa loob.
Bawat tingin niyo sa akin, tumatapat sa mga sulyap na humihiling na bumagsak na lang ako. Bawat matang yan, kumikislap sa pag-asang bitawan ko ang lahat ng 'to.
May mga bagay na kaya kong bitawan. May mga bagay na madaling pakawalan pero kailanman hindi magiging madaling hayaan ang hanging ihipan ang lahat ng pangarap ko. Ilalaban ko 'to. Ipagdadasal ko 'to.
**Kaya kong bitawan kahit ang nilalaman ng puso ko ngayon, wag lang ang pag-asang ibinibigay ng pangarap ko sa magulang at pamilya ko.
Nakilala kita sa hindi inaasahang panahon, sa panahong hindi pa ako handa. Akala ko hindi pa ako handa pero nung makita kita sa piling niya, bakit sa tingin ko ako ang mas karapat dapat na kahawak ng mga kamay mo, kaysa sa kanya? Hinayaan ko. Pinalipas ang panahon. Lumipas ang panahon pati yata ang pag-ibig ko tinangay na ng hangin.
Nakausap muli kita ngunit nasa malayong lugar ka na. Akala ko naglaho na ang pag-ibig ko, mali pala ako. Tinangay nga siya ng hangin pero yung hangin bumabalik ng bumabalik sayo.
Sa webcam na lang kita nakikita. Sa cellphone na lang kita nakakausap. Sa hangin na lang kita hinahalikan. Sa panaginip na lang kita nakakatabi. Matatawag pa ba 'tong pag-ibig? Parang ayokong ilaban ang nararamdaman ko dahil parang di kakayanin, di pwede.
Bawat ngiti mo, pag-ibig. Bawat text mo, pag-ibig. Bawat umaga at gabi, pag-ibig dahil sayo. Ngayon, alam ko na, ang pag-ibig kahit sa malayo, kahit sa webcam lang, sa text lang, sa e-mail lang, sa chat lang, pareho din ng kahit anong pag-ibig sa mundo. Ang pag-ibig ay pag-ibig. Walang sukatan, walang labis, walang kulang, basta totoong pag-ibig siya sa kahit ano pang paraan.
"I'm willing to make this work towards forever and for a lifetime, Mine." (M and M)
**Para sa mga kaibigan ko, kahit ano pa yan, pag-ibig pa din ang tawag dyan.
Isa kang estrangherong pinulot ako. Dahan-dahan mo akong nginitian. Hinawakan mo ako at binuksan. Ang saya-saya pa nga ng lumapat ka sa akin, may kilig sa ere na nakapalibot sa atin. Una pa lang, may kakaiba na pero akala ko katulad ka ng ibang estranghero, mali pala. Naging bahagi ka ng araw-araw ko. Bahagi ka ng buhay ko.
Rumorolyo ako araw-araw. Rumorolyo ang istorya ng pag-ibig nating dalawa. Masaya tayo. Walang papantay sa istorya natin pero bakit tila nasa dulo na tayo ng rolyo? Bakit tila masakit na sa kada araw na tumutuloy ang istoryang 'to? Bakit nasasaktan na kita, samantalang dati lagi kitang napapasaya? Akala ko tanggap mo ako, akala ko masaya ka sa kaya kong ibigay, pero bakit binabalik mo ang lahat? Bakit ngayon, parang wala na akong nagawang tama?
Ito ang rolyo ng pag-ibig. Sa umpisa, masaya. Wala namang pag-iibigang nag-umpisa ng malungkot. Ito ang katotohanang hindi lang saya sa pag-ibig. Kasi kung saya lang naman ang habol mo, sana pumunta ka na lang sa isang comedy bar, hindi sa puso ng isang taong baka iwanan mo sa panahong hinahamon ang relasyon niyo.
Ito yung hamon, kung kakayanin niyo pa bang magsambit ng "Mahal kita" kahit sa panahong ang sakit-sakit na? Kung mas kakayanin niyo lahat makasama lang ang isa't isa o magiging matibay ka ng mag-isa?
Ang pag-ibig nag-uumpisa bilang isang mahika pero wag naman sana kasing bilis ng mga kamay ng majikero ang istorya ng pag-ibig.
Nawawala ako. Hindi ko alam saan ako patungo.
Nadidiliman na ako sa mundo ko. Hindi ko alam saan pa ako hahanap ng ilaw.
Pinanghihinaan ako ng loob. Hindi ko alam saan ako kukuha ng pag-asa.
Bumibitaw na ako. Hindi ko alam saan ako hahanap ng lakas para maging matibay.
Nawalan ako ng daan pero nakita ko ang daan Mo, ito akong lumalapit na naman Sayo. Nadidiliman ako sa mundo ko pero nakita ko ang ilaw na bigay Mong tinalo pa ang lahat ng maningning na mga tala. Pinanghihinaan ako ng loob pero pinakitaan Mo ako ng pag-asa. Bumibitaw na ako pero ni hindi Mo binibitawan kahit ang hibla ng buhok ko.
Ikaw lang, higit pa para maging maayos uli ako. Ikaw lang, sobra-sobra na. Ito ang buhay ko, Ikaw na ang bahala, Panginoon.
Salamat, Panginoon.
