Ang Araw

Ito na naman ako, bumabyaheng mag-isa. Ito na naman ako, umaasa. Ito na naman ako, umiiyak. Ito na naman ako. Ito na naman ako.

Hindi ko maiwasang lumingon. Doon kasi nakikita ko yung araw, yung araw na kasama pa kita. Habang bumabyahe, kasabay nun ang paglaho ng araw. Habang bumabyahe, kasabay nung lumalabo ang tingin ko sa araw. Habang bumabyahe, akala ko makakalayo ako sa mga araw na kasama kita. Mali e! Kasi habang bumabyahe akong palayo, yung puso ko, mas lalong kumakapit sa alaala ng araw na kasama ka pa niya.

Ito yung isa sa pinakamalungkot na araq ng buhay ko, yung araw na wala ka na. Ang saya kasi natin, tuloy, kada ngiti na naaalala ko, di ko maiwasang bumiyahe ng luhaan. Paalam araw! :'(

Ang Singsing At Daliri

Singsing: Will you be my girl forever?

Daliri: YES :'(

And they lived.... apart. 

SINGSING:

Nagbago ka. Nawalan ka ng oras. Nawalan ka ng panahon sa atin. Masaya ka na sa Skype lang? Viber? Selfish ka. Gusto mo lagi intindihin ko na busy ka. Lecheng mga bagay na inuuna mo kaysa sa akin. Leche yang mga taong inuuna mo kaysa sa atin. Di mo naisip mga pagkukulang mo. Madami ng chances pero nasasayang dahil paulit ulit yung issues. Ayoko na. Tuluyan na lang natin tapusin 'to. We're through. It's over, Daliri.

DALIRI:

Siguro nga nagbago ako. Dati kasi di ako marunong umintindi. Dati kasi maikli ang pasensya ko. Dati kasi kapag gusto ko, nagmumura ako basta-basta. Dati kasi di ako marunong makuntento. Pero lahat yun binago ko para lang sayo. Hindi mo hiningi pero ginawa ko kasi gusto kong sumaya ka, kasi gusto kita habambuhay.

Siguro nga busy ako. Siguro nga kumonti ang oras natin pero di lumipas ang oras na di kita tinext. Di kailanman dumaan ang isang araw na hindi kita sinubukan abutin, kahit ang sama-sama ng loob ko. Ayoko kasing maubusan ng panahon. Gusto ko lang malaman mong mahal kita, lagi. Masaya ako sa kahit text lang galing sayo, kuntento ako. Ikaw ba? Nakuntento ka pa ba? Dati, kinaya nating ilang buwan di magkita pero ang saya natin, ang saya mo. Ngayon? hindi na.

Hindi porke abala ako, hindi ka importante. Hindi porke busy ako, di kita mahal. Lagi kong iniisip anong kulang sakin, bat di ako sapat? Bakit di sapat kahit halos ibigay ko na sayo lahat ng buong buo? Hindi ka na lang kuntento sa akin, yun ang totoo.

Madaming chances. OO. Kailanman, sa lungkot o saya, NEVER kitang iniwan. Hindi ko kailanman piniling mawala ka pero sa MADAMING CHANCES NA YUN, PAULIT ULIT MONG PINILING BITAWAN AKO. Paulit ulit mo akong nasaktan pero hinayaan kitang bumalik ng bumalik, kasi sa puso ko, hindi ko pa din binibitawan na darating yun panahon na ako ang pipiliin mo kaysa sa hirap.

Ang totoo lang, simula nung Enero dun ka simulang nawala sa akin. Kaya mong palampasin ang mga araw na di ako itext. Mas kaya mong tiisin ako ng mahahabang araw kasi alam mong may babalikan ka, may parang asong ulol na hahabol sayo. Simula nitong taon, parang di ka na uli nagtext ng mahaba, ng tagos sa puso. Lahat ng pagkakataon, pinalampas mo. Sinanay mo akong mag-isa. Sinanay mo akong wala ka. Sinanay mo akong kada init ng ulo, bibitawan mo tayo.

Naniniwala pa din ako sa forever, yun nga lang ang forever, depende pa din sa dalawang nagmamahalan yan.  Nagkataon lang na si Singsing, binitawan ako. Binitawan ako ng paulit ulit. Hindi ko siya masisisi kung ang forever namin hanggang kahapon lang. Hindi ko siya masisisi kung mas pipiliin niyang mag-isa, kung mas pipiliin niya ang buhay na wala na ako.

Sa unang pagkakataon, sinunod kita. Sa pang-ilang pagkakataon, ni di mo ako hinatak pabalik sayo. Sa pang ilang beses, hinayaan mo ako madurog pero sa pang ilang beses ikaw at ikaw ang pinili ko. Ikaw at ikaw lang ang patuloy kong pinili pero mas pinili mong pakawalan ako ng pakawalan.

Ito na ako. Daliring pinakawalan. Nag-aantay ng Singsing na seryoso at di ako iiwan. Yung singsing na mas lalong kakapit sa panahong mahirap. Umaasa ako sa tamang panahon darating yun.

Ang Nasa ICU

Nung makilala kita...
Delikado. Delikado. Yan ang sabi ng doctor ng tadhana. 
Mahirap. Mahirap. Yan ang sabi ng mga taong nakakakilala sa akin.
Takot ako. Takot ako. Yan ang sabi ko sa sarili ko.
Aalagaan niya ako. Aalagaan niya ako. Yan ang sabi ng puso ko.

Ngayon tama nga ang tadhana, delikado. Ngayon tama nga ang mga nakakakilala sa akin, mahirap. Ngayon tama nga ako, dapat natakot ako. Ngayon nagkamali ang puso ko, di mo naalagaan ang puso ko. Ngayon nasa ICU ang puso ko.

Noong nakilala kasi kita, mas delikado kung papalagpasin ko yung pagkakataon natin, yung pagkakataong makasama ka. Noong nakilala kasi kita, mas mahirap kung hindi ko bibigyan ang sarili kong maging masaya na kasama ka. Noong makilala kasi kita, mas takot akong hindi makita ang matatamis mong ngiti, mas takot akong ipagdamot sa sarili kong mas maging masaya pa. Nung nakilala kasi kita, higit pa sa tiwala, higit pa sa kahit ano, alam ko lang, di mo papabayaan ang puso kong madurog.

Hihimlay muna ang puso kong di mo sinasadyang bitawan. Hihimlay muna ang puso kong naging masaya kailan pa man nung nakasama ka. Hihimlay muna ang puso kong iiyak sa masasayang panahon na hindi na muling mararamdamang kasama ka. Hihimlay muna ako sa ICU. Maybe when I see you again, it will be the right time for us.

Ang Astronaut

Ito ang malaking espasyong namamagitan sa atin ngayon, na dati'y wala naman.  Ito yung mundong binuo natin, at ito din yung mundo na eksaktong sinusubukan mong kumawala ng paulit-ulit. Ito yung lugar na ang umaga ko'y nagsisimula sayo, pero ito din yung lugar na paulit-ulit mong pinapalipas ang oras para unahin ang madaming bagay bago mo ako maalala. Ito ang may gabing laging gusto kong tinatapos na kausap ka, pero ito din yung mga gabing kinakausap mo lang ako at biglang maglalaho para gumawa ng madami pang bagay. 

Ito ako ngayon papalayo sa mundong binuo natin. Ito ako ngayon lumalayo sa mundong pinipilit mong bitawan. Siguro ako na lang, ako na lang yung lalayo para makabawas sa sakit na pwede kong maramdaman, para hanggang sa huli, iisipin ko na lang na ako ang sumira ng mundong binuo natin, na hanggang huli hindi mo ako iniwan, kahit na sa buong byahe nating magkasama, iniiwan mo ako ng iniiwan. Ako na lang ang babyahe palayo sa magandang mundo na kasama ka, kaysa makita ko ng paulit ulit kung gaano ka kasayang unahin ang mundong gusto mong buohin na walang ako.

Sa byahe kong 'to, mapupunta ako sa espasyo ng kawalan. Mapupunta ako sa himpapawid ng kalungkutan. Sana makahanap ako ng isang pagsabog sa kalawakan at makakita ng katulad mo pero sana yung pipiliin ako, at ako lang, yung di bubuo ng madami pang planeta kasi sapat na ako sa umaga, gabi at buong araw niya.
-Astronaut.

Ang Kukumpleto

Tuldok ka lang. Para sayo, yun ka lang. Para sayo maliit na parte ka lang sa mundong magulo't maingay. Akala mo wala kang saysay. Tila ba para sayo, wala kang silbi kahit kanino man. Tingin mo na naubos na ang halaga mo sa kahit kanino man. Akala mo, mabubuo ang mundo ng wala ka. Yun ang akala mo, yun ang sa tingin mo, yun ang pagkakamali mo.

Tuldok ka. Maliit pero matibay. Simple pero kayang kaya mong baguhin ang takbo ng kahit anong istorya. Kaya mong tapusin ang lungkot at umpisahan ang ligaya. Kaya mo ang madaming bagay na hinding hindi mo inaakala dahil sa tingin mo tuldok ka lang na walang silbi, pero tandaan mo, sa kahit anong kwento, hinding hindi mabubuo kung wala ka. Lalo na sa kwento ko.