Hindi pag-ibig ang importante.
Imulat mo ang isipan mo, matatanto mo na ang importante yung mga taong umiibig. Na ang importante yung mga di nang-iiwan. Importante yung mga di nagsawang bigyan ka ng oras, panahon. Importante yung mga pinilit hawakan ang kamay mo ng mahigpit, di dahil gusto ka nilang saktan, kundi dahil ayaw ka nilang mawala, na gusto nilang bigyan ka ng lakas sa panahong wala kang maibigay sa sarili mo. Ang importante yung mga taong nandyan kung masaya ka, pero andyan din kung iiyak ka. Ang importante yung mga nandyan nung nagtatagumpay ka, pero di nawawala sa panahong palubog ang buhay mo. Ang importante yung mga taong tanggap ka, tanggap ang lahat sayo, maganda man o pangit. Ang importante yung mga di lumilisan kaht madaming pagkakataon na yung dapat ka nilang iniwan. Ang importante yung di puro salita, pero yung nararamdaman mo kahit wala silang sabihin.
Hindi pag-ibig ang importante.
Ang importante yung mga taong nagpaparamdam sayo ng pag-ibig.
Wala ang pag-ibig kung puro salita. Salita lang yun, walang pagkakaiba sa iba pang mga salita.
Kapag nagmahal ka, binibigay mo yung parte ng puso mo sa isang tao. Ipinagkakatiwala mo. Nagtiwala ako. Nagkataon lang na nung oras na yun, mas pinili niyang iwan ako. Iniwan ako nung oras na kinakailangan ko siya, yung pinakaoras na gumuguho yung mundo ko, yung eksaktong oras kung kailan kailangan ko yung isang taong magiging malakas dahil ako mismo nauubusan, yung binibitawan ko na halos yung pangarap ko, kasi gusto ko siyang kapitan, pero nung unti unting dumudulas ang pangarap ko, ako ang binitawan niya.
Nasira ako. Nasira ang lahat nang binuo kong pangarap. Wala akong magawa kundi umiyak. Wala akong magawa kundi hayaang maging mahina. Wala akong maasahan. Akala ko wala akong maasahan.
Nung walang walang wala na naman ako, nung umasa lang ako sa iisang taong iniwan ako, nakita ko yung mga taong hindi ako kailanman piniling iwan. Hindi ako kailanman inisip iwan lalo nung panahong kahit ako di ko na kayang magtiwala sa sarili ko.
Hindi ako humingi ng tulong, pero niyakap mo ako Julia. Wala kang sawa sa lahat ng pag-iyak ko. Niyakap mo ako nung panahong ako mismo di ko kayang yakapin sarili ko, di ko matanggap ang sarili ko. Hindi ako kailanman nagsalita sayo, pero wala kang sawang magtanong kung okay lang ako Nicole S. Hindi mo ako hinayaang mag-isa. Hindi ako nagsalita, pero inintindi mo ako Ate Ecka. Hindi mo ako kailanman pinipiling iwan, kahit wala na akong matinong nasabi. Hindi ako kailanman nagkwento, pero alam na alam mo yung mga salitang dapat mong sabihin sakin Chaar. Hindi ko kayo kailanman kinailangan, pero mas pinili niyong magstay sa buhay ko- Eden, Gayle, Mel. Hindi ko kayo halos sinisipot, pero sinasabayan niyo akong kantahan yung lungkot papalayo sa akin - Nicole G., Josan, Marj, Vince, Rye, Erin, Cham, Haters. Hindi ako nagtiwala sa sarili ko, pero kailanman Izel, di ka nawalan ng tiwala sakin, na lagi mong sinasabi na "Kaya mo yan, Ate" kahit ako mismo di ko na kinakaya. Hindi ako naging matibay, binitawan ko ang lahat ng ganun ganun lang, hindi ako naging masipag, pero walang tanong na tinanggap ako ng pamilya ko, lalo ni Mama at Papa. Hindi kayo nagdalawang isip na bigyan ako ng pagkakataon.
Sobrang kakaiba ka, Lord! Kaya mo pala ginawa ang lahat ng yun sa buhay ko, para makita ko yung mga taong dapat sa buhay ko, yung mahal talaga ako, di lang sa panahong nasa taas ako, kundi tanggap din ako sa panahong walang wala ako. Salamat, Panginoon. Salamat sa buhay na 'to! Solid.
Ang tagal na nating magkakilala pero kailanman di pa kita talaga natitigan. Ang tagal na natin magkaibigan pero ni walang oras ang kaya nating ilaan para sa isa't isa. Ang tagal na nating sabay magbilang ng oras pero kailanman di tumugma, walang tumugma.
Ang daming dumadaan sa lugar nating dalawa. Laging nakadungaw, laging nakatitig. Ang daming taong dumaan sa buhay nating dalawa, ang daming nangako ng habambuhay, pero ikaw, ikaw na kailanman di ko inasahan, yung kailanman di nangako, ikaw pa yung laging nandyan. Ikaw pa, higit sa lahat. Di mo man ako pinili kahit kailan, di mo din naman ako nilisan kahit kailan.
Kapwa tayo stop light pero ni kailanman di ko mapahinto yung mundo para may karapatan akong humingi ng oras mo na di masasayang. Di ko kailanman mapahinto yung mundo para may konting oras akong makausap ka.
Stop light lang tayo. Hihinto para magkamustahan. Lilisan dahil kailangan. Sa susunod na paghinto, sana may mas matagal na kamustahan.
Salamat, GI. Salamat sa solid na friendship, nak! Salamat!
Nasaktan ako. Iniwan kasi ako nung taong pinagkatiwalaan kong di ako iiwan. Hindi nga lahat ng pangako, natutupad. Minsan, nangangako lang sila para makuha nila yung gusto nila, at kapag naibigay mo na ang lahat, sinasanay ka lang nila sa buhay na nandyan sila, pero sa huli, ang pangako nila, mga salita lang na narinig mo at kailanman, di magiging gawa na mararamdaman mo.
Natuto akong lumakad ng papalayo nung nakita ko yung ngiti niya kasama yung ipinalit niya sa akin. Yun ang ngiting di ko naibigay sa kanya kahit kailan. Masakit lang kasi kung bakit kailangang madamay pa ako para malaman nilang mahal nila ang isa't isa. Masakit lang kasi sinubukan ko lang palang punan yung iniwan niya sayong bakas, at sa huli, bumalik ka sa ex mo. Rebound. Rebound. Di ako bola pero ni-rebound niya ako. Pinaglaruan.
Lumakad akong papalayo sa pangako niyang napako. Masakit. Masakit lang. Para akong nag-iisang nasasaktan pero nabigla ako na kumakapit ka pa din sa akin. Nabigla akong makita na hindi ako nag-iisa. Na kailanman, di mo ako hinayaang mag-isa. Na habang iniiyakan ko siya, sinasabayan mo akong umiyak, hinahatian mo ako sa sakit na nararamdaman ko. Na habang umaasa ako sa pangako niya, na habang iniisip kong napapako ang lahat ng mga pangako, ikaw mismo, ikaw lang yung tutupad sa pangako mo.
Peksman! Ikaw na. Ikaw na uli. Ikaw na sa panahon na handa na uli ang puso ko. Konting oras lang, yung pangako mo na ang iisipin ko at hindi sa kanya. Konting panahon lang, peksman! Sayong sayo na ako ng buong buo.
Para sayo 'to, T! Kinikilig ako para sayo. Kinikilig akong malaman na kaya pala di natupad ni M ang pangako niya dahil may isang taong nangako sayo, na yung taong yun yung mismong tutupad ng mga salita niya. Kiligzzz!
Ako:
Sa kanya, ako ang huli. Sa kanya, ako yung huling taong maiisip niyang itext pagkagising niya. Sa kanya, ako yung taong makakalimutan niyang itext bago siya matulog. Sa kanya, ako yung taong huling maiisip niyang kamustahin. Sa kanya, ako yung taong okay lagi kasi gusto kong wag siyang mahirapan. Kahit na sa loob ko, gusto ko nang sumabog, gusto kong umiyak ng umiyak, na gusto ko yung "Kamusta ka na?" sabay yakap na mahigpit, pero kahit yun di niya nagawa para sa akin. Puro feelings niya. Puro siya. Wala siyang narinig. Binigay ko ang lahat. Binigay ko kahit wala na akong maibigay pero mahirap daw. Mahirap daw ang lagay namin. Mahirap daw kaya iniwan niya ako. Kailangan daw ng oras at panahon pero sa hiningi niya sa akin, humanap lang siya ng ibang kamay na mahahawakan. Totoo lang, ang sakit pa din araw-araw. Ang dali niyang itapon ang lahat. pero di ako galit. Di ko pa din magawang magalit. Gusto ko siyang intindihin kahit ang sakit sakit. Kailangan ko na lang munang unahin yung mga bagay na napabayaan ko dahil siya lang yung kinaya kong alagaan. Puro siya. Puro siya. Puro siya. Puro siya na kahit sarili ko kinalimutan ko, ganun ko siya minahal pero di pa din siya nakuntento.
Siya:
Unahin mo naman ako. Ako naman. Puro siya. Puro siya. Puro siya. Hindi niya alam yung worth mo. Hindi niya alam na madaming taong nakikipagunahan maramdaman lang nila lahat ng ginawa mong para sa kanya. Hindi mo alam kasi kinuntento mo ang sarili mo sa kaya niyang ibigay, kahit wala siyang maibigay. Hindi mo alam kasi pinaikot mo yung mundo mo sa kanya, habang nag aantay lang kami na lingunin mo kami. Ang tagal kitang inaantay. Ang dami kong taong pinatulan makalimot lang, pero pabalik balik pa din ako sayo.
Ako:
Kung madali lang ipilit ang pag-ibig, pinili na kita. Kung ganyan lang ang pag-ibig, ikaw ang pipiliin ko pero hindi. Karapat dapat sayo yung taong mamahalin ka, yung ibibigay yung best nila sayo, at hindi ako yun. Di ko kakayaning pumasok sa isang relasyon na pinipilit ko lang ang "I love you", dahil di mo deserve yun, walang sinuman ang deserving sa ganung relasyon. Masaya ako, seryosong masaya ako kasi alam kong totoo ka, kasi alam kong seryoso ka, importante ka sa akin, pero di ko pa din makita ang sarili kong ikaw yung makakasama ko habang buhay. Di ko kailanman kakayaning tumbasan yung pagpapahalaga mo sakin. Sana nga ikaw na lang siya, sana nga ganyan din siya sa akin edi sana di tayo masasktan ng ganito. May mahal na siyang iba, mahal ko pa din siya, mahal mo pa din ako kahit lumipas na ang mga taon. Unfair noh? Pero siguro ganito ang pag-ibig. Gusto ko na lang paniwalaan na darating yung panahon na may taong darating na mahal ako, mahal ko tapos sasaya na kami buong buhay namin. Ikaw din, sana mahanap mo yung taong mamahalin ka, yung tatapatan yung kaya mong ibigay sakin.
Seryosong salamat, ED. Di kita kayang mahalin pero importante ka. Kung pwede lang piliin ang taong mamahalin, ikaw naman pipiliin ko, kaso hindi e.
