Friday, March 30, 2018

Ang Biglaang Nawala







Biglaan nawalan ng gana. 
Biglaan syang nawala. 
Biglaang nawala. 
Biglaan. 

Wala man lang pasabi. Wala man lang salita bago magpaalam. Wala man lang konting paramdam na yun na pala yun.

Biglaan lang na iniwan ako. 
Biglaan lang.

Ang unfair lang kasi na habang ako nandito nasasaktan, ikaw ano bang nararamdaman mo? Na habang ako pinag-uusapan ka namin, ni sumagi man lang ba ako sa isip mo? Na habang ako nadudurog, ikaw buong buo. Na habang ako patuloy kang iniisip, patuloy ka din sa paglayo. Na habang lumalayo ka, yung putanginang puso ko, gustong gusto pa ding lumapit sayo. Na habang kinakalimutan mo ako, bawat detalye mo sinasariwa ko. Na habang nawawala ka, nagwawala na yung puso kong gustong kumawala. 

Gustong gusto kong paniwaalang okay ako bukas at sa mga susunod na bukas pero ang hirap lang. Gustong gusto kong magpanggap na bukas di kita hahanapin ulit, na sa susunod pang mga araw di ako mangungulila na naman pero ang hirap lang. Gustong gusto kong ipakita na masaya pa rin ako kahit wala ka na talaga pero ang hirap lang. 

Ang hirap lang kasi yung puso kong prinotektahan ko, di ko namalayang ipinagkatiwala ko sayo. Ang hirap lang kasi iniwan mo ako biglaan. Ang hirap lang kasi nasanay na akong nandyan ka lang. Ang hirap lang kasing pakawalan ka ng buo. Ang hirap lang kasi ayokong mawala ka. Ang hirap lang kasi ayokong bitawan mo ako. Ang hirap lang kasi yung puso ko seryosong seryoso pero yang sayo ang labo-labo. Ang hirap lang kasi, ang hirap hirap lang.


PS. Ikakanta at iinom natin yang kalungkutan ng mga puso nating sumisigaw at uhaw, Jo** G**a**. Labyu!

PPS. Hahayaan kita dahil gusto ko din pala ng taong gustong gusto ako sa buhay nya. 

March 30, 2018

Sunday, March 25, 2018

Ang Muntikan


Yan yata yung isa sa mga pinakamasasakit na salita - MUNTIK.

Muntik na.
Muntik na akong masanay na nandyan ka.
Muntik na akong sumaya kasama ka.
Muntik na tumugma yung oras para sa atin.
Muntik na kitang di kinayang hayaan.
Muntik na kitang ayaw pakawalan.
Muntik na akong pumusta ng puso sayo.
Muntik na akong sumugal sa kwento natin.
Muntik na hindi ko mapigil na magustuhan ka.
Muntik na kitang minahal.
Muntik na.

At ganun na nga siguro yun, minsan ang paalam di na kailangan sabihin, papakiramdaman mo na lang. At ganun nga siguro yun, na kahit anong pag-abot ko sayo, hindi kita maaabot muli, lalo kung ayaw mo na. At ganun nga siguro yun, na kung gusto mo talaga ako sa buhay mo, hindi kailangang abutin kita, kasi sa parehong paraan aabutin mo rin ako. Kaya ganun na nga siguro yun, paalam na lang na tahimik. Ganun nga siguro.

PS. "I no longer force things." 

PPS. At yun na yata yung isa sa pinakamasarap na pakiramdam na natutunan ko samundo. Ang hayaan ang di para sayo at hayaan din ang gustong maging parte mo. Para 'to sa mananatili na di kailangang pilitin manatili. Para din 'to sa pinapalaya kahit di hinihingi. Higit sa lahat, para 'to sayo na nag-aantay dahil sa totoo lang, di mo kailangang mag-antay para sa isang bagay na talagang gusto ka.

Please lang.
March 25, 2018

Thursday, March 22, 2018

Ang Wag Muna Ako


Pwedeng wag muna ako? Ngayon, isipin mo yang sarili mo.
Pwedeng wag muna ako? Ngayon, gusto kong masanay ka na wala ako.
Pwedeng wag muna ako? Ngayon, hayaan mo na wag hayaang maging parte ako ng araw mo.
Pwedeng wag muna ako? Ngayon, di mo kailangan mag-alala sa akin.
Pwedeng wag muna ako? Pwede bang wag na ako?

Ang dami kong kargo, di ko namalayan. Sa dami yata ng naipon kong pag-ibig at pagmamahal sa buhay, kasabay nun nakasama ka, pero ayokong hayaan kang malugmok. Ayokong hayaan kang madamay sa bagay na di naman talaga dapat pumapatungkol sayo. Ayokong hayaan mo yung sarili mong isipin pa ako, isipin pa yung kargo ko kasi di mo naman dapat ako akuin, o di ka naman dapat umako ng kahit anong tungkol sa akin.

Karapatdapat ka sa buhay na buo, na masaya. Karapatdapat ka na di mag-alala, yung gagala ka lang, yung tatambay ka lang, yung iisipin mo kung ano yung kakainin mo mamaya, yung maghahanap ka lang ng kanta na gusto mong pakinggan, yung tatawa ka lang, yung magmamahal ka lang. Karapatdapat ka na mahalin ng buo na kayang mangako sayo na di ka niya iiwan pero di ko kaya yun. Kaya kong mahalin ka ng buo pero di ko kakayaning mangako na di kita iiwan. Gago ko naman kung hahayaan kong masanay ka sa isang bagay na alam kong mawawala din agad. Gago ko naman kung hahayaan kong masanay ka na nandito ako.

Di ko alam kung alin sa dalawa: kung takot akong mamatay o takot lang talaga ako sa kung anong mararamdaman mo kapag naiwan kita? Kung hahayaan kitang masanay na sa oras na hahanapin mo ako, nandyan lang ako, na sa kada panahon na gusto mo akong makausap, makakausap mo ako, na sa pagkakataon na gusto mo lang ng biruan, kayang kaya ko, na sa bawat trip mo, trip ko na rin, na sa kahit anong panahon, andito lang ako, paano yung walang kasiguraduhan na mga bukas? Paano ka na? Paano ka? Ang sakim ko naman kung hahayaan kitang yakapin yung buhay na nandyan ako at masanay ka dun samantalang alam kong di na sigurado yung mga susunod na bukas sa akin.

Di porke sanay na akong nandyan ka ay hahayaan kong masanay kang nandyan lang ako lagi. Di porke ayokong mawala ka ay hahayaan kong di mo kakayanin na wala ako. Di porke napapasaya mo ako ay hahayaan kong di ka sumaya ng wala ako. Di porke gusto kita ay kailangang gustuhin mo din ako. Kahit hindi. Kahit hindi na. Wag na ako. Padaliin mo 'to para sa sarili mo.


PS. "Holding your hand, not holding you back." Eksakto. Eksakto para sa pag-ibig na totoo, na mapagpalaya, na di sakin, sa pag-ibig na meron ako. 

PPS. Putangina, ngayong linggo lang. Ibalato ninyo lang 'tong linggo na 'to sa lumbay ko.



Wednesday, March 21, 2018

Ang Nananatili

Kung nauubos na ang mga salita mo, ang mahalaga ay magsalita ka ng totoo.
Sambiting, “Di ko na eksaktong maalala kung ano ako dati at di ko alam kung magiging ano ako sa mga susunod na kinabukasan”
Sabihing, “May mga bagay sa akin na di mo maaayos at di mo trabahong ayusin ako”
Ibulong, “Nakakaramdam ako ng mga bagay na di ko man lang alam kung paano damdamin.”
Isigaw, “Pwede tayong maging kahit ano pero hindi lahat pwede maging tayo.”
Ipagsamo, “Gustong gusto kong maging karapatdapat pero parang kulang na kulang ako.”
Ihagulgol, “Parang bukas, sa susunod na bukas o sa susunod pa dun, mawawala ako. Paano ko hahayaang pumusta ka sakin kung alam kong mawawala na ako?”
Humiyaw, “Wala akong magagawa. Ito lang ako.”
Kung may taong mananatili sayo kahit sinabi mo yang mga yan, yang kalakasan at kahinaan mo, yang saya at lungkot mo, yang pag-ibig at pagkamuhi mo, yang pagtawa at pagluha mo, yang lahat ng totoo sayo, manatili ka sa kanila. Manatili ka sa kanila hanggang gusto nilang manatili ka.
Dahil sa mundong ‘to, di ka perperkto, di ka laging magiging sapat, di lahat ng aspeto sayo maayos, pero sa mundong ‘to, may magmamahal sayo kahit di ka perpekto, magiging sapat ka, tatanggapin na di ka laging magiging maayos at pipiliing manatili kasama mo, sa iyo, araw-araw, paulit-ulit.

PS. Para sa mga taong nananatili kahit walang kasiguraduhan ang mga bukas ko.

Tuesday, March 20, 2018

Ang K


K lang.
K lang naman talaga.
K lang din ako.

K lang kasi di natin alam lahat tayo namamatay paunti unti, kada araw na dumadaan. Na sa kada ihip ng hangin sa balat ko, baka huling pagdamdam na ng iba. Na sa bawat pagbigkas ko ng salita, ay pagtatapos na ng mga salita ng iba. Na sa pagtibok ng puso mo, baka maging huli na ng akin.

K lang pero sabay-sabay. Isang bagsakan na ibinibigay yung posibilidad na lahat ng 'to mamaya, bukas, sa makalawa o sa mga susunod pang mga araw, baka mawala, na baka ako mismo mawala.

K lang. Gustong gusto kong paniwalaan na okay lang talaga. Na kung mawala 'to bukas, ayos na ako. Na kung hanggang dito lang, ayos pa rin ako. Na kung mamaya tahimik na ang puso ko, ayos lang talaga ako.

Kaso bakit ganito? Bakit parang gusto kong humingi ng panahon? Bakit parang gusto kong magmakaawa ng pagkakataon? Bakit parang mauubusan ako ng oras? Bakit parang gustong gusto kong magsumamo na wag naman sanang matapos 'to dito?

K lang na habang nandito ako, nararamdaman ko yung pagtibok ng puso ko na tila ba dinadala ang katawan ko sa katotohanan na habang nandito, nandito, at kung huminto ang mahalaga nagkaroon ng pagkakataon na tumibok. 

K lang na sa parang sugal na buhay at pag-ibig,  kahit takot ka, pupusta ka. Na susugal ka kahit alam mong sa huli pwede kang matalo. Na itataya mo ang lahat hanggang kaya mo kasi, sa tingin mo, kahit gago ang sumugal, mas malaki yung kawalan ko kung hindi ako pupusta. 


PS. Pwede bang maging totoo ako dito? Takot na takot ako. Lahat na sila di gumagana ng maayos. Hanggang kailan? K lang ba talaga?


March 20, 2018