Saturday, October 14, 2017

1:07am 10/15/17

“Kat, di ko na yata kayang magmahal katulad nung pagmamahal ko sayo”

At sa ilang taon na ‘to, yung pag-ibig mo yata yung hinahanap hanap ko. Pero maniwala ka, masaya ako para sayo kasi alam kong di kita minahal ng pagmamahal na deserve mo. I have learned a lot from you, from the relationship we had.

Kung ngayon kita nakilala, kung ganito ako kaayos kita nakilala, di sana tayo nawala, di ka sana nawala noon sakin. 

I will always always always look back on our lovestory and I’ll always be happy to have been loved by you. Thank you for loving me so much. Minahal mo ako ng sobra-sobra. Minahal mo ako nung masaya ako, nung okay ako, pero tanginang minahal mo ako lalo nung ang gulo-gulo ko, nung pati ako di na masaya sa sarili ko, niyakap mo ako ng buong buo.

PS
Isa ka pa din sa paborito kong tao sa buhay ko, M.

Wednesday, October 11, 2017

Ang Seryosong Usapan Ng Kalungkutan



"Kamusta ka?"
"Okay ka lang ba?"
"Andito ako para sayo."

Sana ganito ka. Sana ganito ang maraming tao sa atin. Di natin alam na sobrang laking parte sa ibang tao yang kakapiranggot na mga salitang yan. Di ninyo alam, pero sa mga salitang yan, masasagip ninyo sila. 

Hindi marami yung may alam nito pero hayaan ninyo akong ibahagi 'tong puso ko dito. Siguro kung merong may alam nito, iilang tao lang, bilang sa daliri ko. (Natatakot ako kasi baka mahusgahan ako dahil dito pero mapanghusga na nga pala ang mundo, wapakels na lang)

2008, sinubukan kong magpakamatay. Nag-overdose ako ng Paracetamol, siguro 20-30 tablets yung tinake ko in 1-2 minutes. Sobrang lungkot ko nung gabing yun, hindi ko alam kanino hihingi ng tulong. Hindi ko alam kung kanino ako tatakbo. Sobrang sama sa pakiramdam. Nasusuka na ako. Nahihilo. Para akong nagpapawis ng malamig. Di ko alam yung eksaktong naramdaman ko pero alam ko nung gabing yun gustong gusto kong mamatay. Madami pa akong banig ng Paracetamol nun na hawak kaso sa di ko nagets na pagkakataon, natauhan ako. Sobrang sama na sa pakiramdam, nawala yung pagkagusto kong mamatay, naisip ko din yung pamilya ko, yung mga taong nagmamahal sa akin. After siguro ng ilang araw o linggo, nagyeyellow na yung balat ko. Nagkaproblema daw yung atay ko nun pero di maexplain maigi nung time na yun kung bakit kaso sa loob ko, alam ko kasi yung ginawa ko.

At ito ako ngayon, buhay pa.
Masaya.
Sinusubukan ibalik sa mundo yung pag-ibig na natanggap ko.

4th year Medical Clerk / Junior Intern ako ngayon. Nagrorotate ako ngayon sa Psychiatry. Mas nakikita ko yung halaga nung pamilya, kaibigan at mga importanteng tao sa ibang tao. Higit pa dun, sobrang importante na iparamdam natin sa ibang tao na di sila nag-iisa, na kahit ano pa yan, makakayanan nya dahil madaming susuporta sa kanya.

Nung isang linggo, halos araw-araw akong umiiyak dahil sa problema pero siguro dahil mas alam ko yung paraan ko kung paano mas luluwag yung pakiramdam ko, dahil siguro sa edad ko ngayon mas alam ko na may matatakbuhan ako para magkwento at humagulgol, dahil yung kapatid ko at pinsan ko di nagsawang tanungin "Ate, okay ka lang?" habang nakayakap, dahil siguro mas bukas yung mundo sa posibilidad ng kalungkutan, dahil siguro mas matibay yung kapit ko sa Diyos, pamilya at mga nagmamahal sa akin, simula nung 2008, hinding hindi ko na naisip muli yung magpakamatay.

Ang hirap kalaban ng kalungkutan pero mas mahirap kalaban yung sarili kapag nakaharap ka sa kalungkutan kasi ikaw mismo para kang nawawala sa tamang judgment. Ikaw mismo para kang napaparalyze. Di mo alam yung ekskatong gagawin mo sa pagkakataon na yun. Para kang nawawala sa wisyo mo at gugustuhin mo na lamang takbuhan yang mga problema mo. 


Lahat tayo nalulungkot. Iba-iba tayo ng paraan pero lahat tayo ang gusto lang sa punto ng kalungkutan, malalaman natin na di tayo nag-iisa na haharapin yun.


Kaya sana, sana ikaw na makakabasa nito, kahit sa isang araw, maging gawain mo na mangamusta, kahit sa mga random na mga tao na di mo madalas makausap, o kahit Facebook message na lang, o kung may load ka, isang text lang o kung mas madami yang load mo, ipantawag mo, wag kang mahiyang mangamusta o sabihan yung isang tao na "Pre, andito lang ako"


PS.
Mga pare, andito lang ako. Di kayo nag-iisa.

Thursday, October 5, 2017

Wednesday, September 27, 2017

Ang Hindi Niya Namimiss


Para kang target, hindi ka niya namimiss.

Hindi ka niya namimiss dahil di niya namimiss yung pagtalikod sa kanya, di niya namimiss yung pagkadurog ng puso niya at di niya namimiss yung pagdududa niya kung karapatdapat ba siyang mahalin, kahit na ibinigay na niya ang buong buo niya.

Hindi ka niya namimiss dahil nakikita niya ngayon kung sa paanong paraan siya minamahal at pinipiling mahalin ng mga taong nakapaligid sa kanya - maayos man siya o hindi at pinipilit wag bumitaw kahit ano pa man. Nakikita niya na humahanap sila ng dahilan para manatili at hindi para umalis. Nakikita niya yung mga taong sumusuyo sa kanya, noon hanggang ngayon, walang palya. Nakikita niya ang lahat, lalo na yung mga bagay na di mo ginawa para sa kanya.

Hindi ka niya namimiss dahil hindi siya humingi ng higit pa sa oras mo. Hindi siya humingi ng surpresa, ng singsing, ng mga pangako. Hindi siya humingi ng kahit ano pa mang di mo kakayanin, kasi di siya humingi ng kahit ano bukod sa pag-ibig mo at katotohanan. Humingi siya ng pagkakataon. Lagi siya humihingi ng pagkakataon para sa inyo. Na sa tuwing gugustuhin mong talikuran ang kayo, siya yung di bibitaw, na kahit sa panahong di na siya makahanap ng rason para kumapit, di pa din siya sumuko sa inyo, lalong lalo na sa iyo. Na sa kada panahon na gumagawa ka ng mga dahilan, iintindihin niya kahit ikaw mismo alam mong lecheng di mo maiintindihan yang kagaguhan mo.

Hindi ka niya namimiss kasi ibinigay nya yung buong buo niya sayo, walang pagsisisi. Ang totoo lang, di mo siya deserve. Hindi ka karapatdapat sa kanya, sa lahat ng effort nya, sa buong pag-ibig niya, sa katapatan niya, sa kabaitan niya. 

Hindi ka niya namimiss dahil sayo, lagi siyang malungkot. Nakalimutan niya kung gaano siya karapatdapat mahalin, yung tapat, yung totoo, yung di umaalis, yung di umiiwas, yung kaya siyang ipaglaban, yung papanindigan siya, yung pag-ibig na di katulad ng sayo. 

Hindi ka niya namimiss dahil naisip niya, sayang sa oras.

Hindi ka niya namimiss dahil di ka karapatdapat mamiss. Di mo siya itinuring ng tama. Hindi mo sya minahal ng tama. Hindi mo siya pinakawalan ng totoo. Di mo siya binigyan ng oras. Di mo sya binigyan ng pansin. Hindi mo siya binigyan ng rason para mamiss ka.

Hindi ka niya namimiss dahil di ikaw yung dapat mamiss.


PS
"Preserve your love for someone who's eager to have it. Someone who's eager to have you. Someone who's eager to love you. Save your heart the hurt" - Reyna Biddy

PPS
Para maalala mo yung mga tao na di mo dapat mamiss




Thursday, September 14, 2017

Ang Naging Totoo




Ikaw:
Kailangan ko lang syang palayain dahil mahal ko sya. Lalo na't wala syang ginawa kundi alagaan at mahalin ako.

Pilit nyang sinusubukang baka kaya nyo pa, baka pwede pang ipilit. Habang binibitawan mo sya, kasabay nun yung paghawak nya sa pag-asa na kakayanin nyo pa. Nilalaban ka ng isang taong, pinapakawalan mo na. 

Ikaw:
Ayokong magsinungaling sayo. Meron akong nagugustuhang iba.

Siya:
Maaayos pa natin 'to. Subukan pa natin. Wag mo naman akong iwan. Wag mo naman akong bitawan. Wag mo naman akong sukuan. Mahal na mahal pa rin kita.

At di ka pa rin nya binitawan. At di ka pa rin nya hinahayaan. Umiiyak sya, nadudurog sya pero ikaw pa rin yung sinisigaw nya. Nasasaktan sya pero naiisip nyang mas masasaktan sya kung mawawala ka.

Ikaw:
Ate, penge advise or tuktukan mo ako. 

Ako:
Salamat sa pagiging totoo. Salamat sa katotohanang hindi mo ipinagdamot sa kanya. Salamat na kung nasaktan mo man sya, nasaktan mo sya ng harapan at di sya nag-iisip na baka ang mali, sya. Na kung sa oras na yun nagtapos kayo, naging matapang kang sabihin sa kanya na nagkamali ka, na ibinigay mo ang totoo na kung saan sa iba'y mahirap maging totoo. 

Hindi mo alam kung gaano kahirap na sa pagtatapos ninyo, iisipin niya na ano yung mali sa kanya, na baka may nagawa sya kaya hihiwalayan mo sya, pero sinubukan mong pagaanin sa kanya sa pagsasabi ng totoo. Sinubukan mong mas maghilom sya sa paraan na karapat dapat sya. 


"Hihiwalayan ko sya dahil mahal ko sya." 
Ngayon ko lang naintindihan yun ng sobra. 

Pinalaya mo sya bitbit ang katotohanan. Di ka nagsinungaling. Di ka nagtago. Pinalaya mo sya ng tahimik ang loob nya, maaring wala ng tanong. Nirespeto mo yung pinagsamahan ninyo. Nirespeto mo sya. Pinakawalan mo sya, dahil mahal mo sya at di niya deserve na di yung best mo ang makukuha niya. 

Dahil nung sinabi mong "Mahal kita", di katumbas nun ang "Di kita iiwan"
Mahal mo sya, di sa paraang mananatili ka sa kanya.
Mahal mo sya, di man sa hindi mo sya iiwan.
Mahal mo sya kaya pinapalaya mo sya.
Mahal mo sya kaya gusto mo syang sumaya, yung saya na di mo na maibibigay sa kanya.

Maging masaya ka. Deserve mo pa rin naman maging masaya.



PS. I'll always be here, Be! Simula noong binubugaw mo ako sa mga kaibigan mo hanggang ngayoooon, Ate mo pa rin ako! Mwaaaa!!!! Enjoy life, BB!