Friday, June 23, 2017

FOR MY PATIENT

*PARA SA PASYENTE KO*

Nasa Luwalhati ng Maynila ako kahapon para mag-history at mag-Physical Examination sa pasyente ko - si Mr. Eduardo Vino. Halata na malungkot sya, nung una halos ayaw magsalita. Akala ko baka wala syang anak, pamilya, pero nagulat ako nung nalaman ko na meron syang 22 na anak sa 9 na babae. Hindi ako nagulat sa dami, nagulat ako kasi sa dami ng yun, bat andun sya sa Luwalhati. Literal na nalungkot ako. 

Ako: "Tay, sa dami po ng anak mo, bat ka po andito?" 

Naluluha na sya pero pinipigilan nyang ilabas.

Tay Eduardo: "Ilang taon ka na?" 
Ako: "25 po"

Sinabi nya sa akin na kaedad ko daw halos yung anak nyang triplets na halos kakatapos ng pag-aaral sa PLM. Sobrang proud nyang sinabi yung mga kwento nya sa mga tinapos nung tatlo nyang anak, pero habang sinasabi nya yun, humahawak sya sa dibdib nya, umiiyak

Ako: "Tay, alam po ba nila na nandito kayo?"
Tay Eduardo: "Sinubukan ko silang kausapin pero ayaw yata nila akong kausapin" 

Naluha na din ako habang nakahawak sa tuhod ni Tatay. 

Tay Eduardo; "Kasalanan ko kasi 'to. Ang hilig ko kasi sa babae. Dati nagtatrabaho ako ng sobra, malakas kita ko, madali ang magkababae, pero ngayon walang wala ako."
Ako: "Tay, alam po ba ng kahit na sino ngayon na andito kayo?"
Tay Eduardo: "Tinext ko yung tatlo pero di sila sumagot. Ayoko din dating malaman nila na nandito ako pero ang lungkot lungkot ko dito."
Ako: "Tay, baka nagpalit naman na po sila ng number"
Tay Eduardo: "Baka nga"

Sinabi ko yun na baka nagpalit sila ng number kasi parang ang hirap naman isipin na matitiis ng mga anak yung tatay nila lalo nakita ko yung sitwasyon dun. 

Pinapahanap nya sa akin yung triplets na anak nya - Kara Nicole Vino, Kathreen Nicole Vino and Angela Myka Vino. Sinabi ko na susubukan kong hanapin sa Facebook o sa Internet. Sabi nya sakin, baka wala daw Facebook mga yun kasi di daw nila gusto yung mga ganun.

Bago ako umuwi, sinabi sa akin ni Tatay habang nakangiti

Tay Eduardo: "Aasahan ko yan, Doc ha?"
Ako: "Susubukan ko po 'Tay."

Suntok sa buwan, pero susubukan. Bahala na si Bathala, pero sana mahanap ko kayo.

Kung ikaw sila o kilala mo sila:
Kara Nicole Vino
Kathreen Nicole Vino
Angela Myka Vino
Pwede ba tayong mag-usap? E-mail me or reach me here sa blog ko. Thank you!

*Posted with verbal consent from my patient*

Monday, June 19, 2017

Ang Tagpuan


Gusto kong matagpuan muli ang pag-ibig ko para sayo katulad ng pag-ibig mong para sa akin pero sa paanong paraan tayo mag-uumpisa? Saan tayo magsisimula? - Sa Tagpuan. Bumalik tayo sa ating tagpuan.

Tagpuan ng mga pusong uhaw, pero baka hindi sa isa't isa. Baka nauuhaw tayo sa pag-ibig ng ibang mga tao, na baka sa kwento natin, wala naman talagang "tayo", walang kwento ng pag-ibig natin hanggang sa mga kinabukasan. Baka nung nagtagpo tayo noon, dun din nagtapos, sa mismong punto ng pagsisimula mo, hinahanap natin ang katapusang sana'y naging mailap ngunit di natin naiwasan.

Baka kailangan lang natin magtagpo. Magtagpong muli. Magtagpo pati ang mga puso natin. Baka. Baka sa susunod na buhay ang pagtatagpo ay di na magtatapos sa pag-alis. Baka ang pag-ibig, di kailangang igibin, baka sa susunod. Baka sa susunod na pagtatagpo.

Di mo kailangang habulin ang gustong manatili sayo.
Dahil sa tagpuan ng pag-ibig, dapat walang biglang taguan.

Tandaan mo yun.

Di mo kailangang mag-antay sa tao para bumalik, kasi sa punto na umalis siya, iwan mo sa sarili mo ang respeto na sa tagpuang inaasam mo, merong taong makakatagpo ka, yung di lilisan, yung di mang-iiwan.

Tandaan mo, ang pag-ibig na umalis, wag mo ng hayaang bumalik. Dahil pinagtagpo lang kayo pero di nakatadhana. Dahil walang nakatadhanang ikaw mismo ang wawasak sa puso mo.
Tandaan mo.


PS. Kailan pa ba 'to MJ? "Kailangan lang ulit magkatagpo" Hits me every single time. To more sabaw na tamabay at kwentuhan ng kahit ano.  

Monday, April 17, 2017

Tongue In A Lung: 100,000


May 2011 nung nagsimula akong maghanap ng mga salita na tatapat sa nararamdaman ko. Di ko eksakto alam saan patungo yung mga salitang yun. Di ko alam kung saang lupalop makakarating ang mga salita ko. 

Masaya ako o malungkot, tumatawa o umiiyak, in love o nasaktan, meron akong mga salitang sinubukang gawing karapatdapat na tumapat sa bawat nilalaman ng puso ko. Gumawa ako ng blogs para sa iba't ibang tao - mga kaibigan, yung ibang naging ka-ibigan (na yung iba nabura ko dati kasi meron akong naisulat para sa iba na syempre iwas gulo sa present dati, chusera! pero ngayon, di na ako magbubura. I'll try. Hahaha), mga kamag-anak, mga katropa, mga tao sa school o kahit mga taong estranghero na nagkataong sumakto para makabuo ako ng mga grupo ng salita na sa tingin ko may kahulugan kung pagsasamahin, na sa tingin ko magkakaroon ng punto kung susubukang iayos maigi.

Totoo lang, yung ibang nandito, di ko na din maalala na nasulat ko pala. Parang "diary" ang dating nito para sa akin. Di ako yung taong mahilig magpakita ng lungkot kaya ito yung naging isa sa nakatulong sa akin para (lalo yung mabibigat sa dibdib) mailabas ko at mapanatili ko na mabuo ako ng ngiti lalo nung nasa kolehiyo ako.

Ang saya nung makita ko kahapon habang nakaupo ako sa Seamen's Hospital, sinilip ko yung blog ko at nakita ko na "100,030" na. Huhuhuhu! Isipin mo yun, yung mga salita kong itinapon sa akala ko kawalan, di nawala. Nakatagpo ng mga taong tumanggap ng mga salitang yun.

Para sa mga madami pang taon na pagtugma ng mga salita, para sa mga madami pang makakabasa ng mga salitang siguro hahanap din ng pwesto sa kawalan ninyo. Kolehiyo ako noon, ngayon kumekendeng na sa mga ospital, hanggang sa abutin na ako ng 100 years old, susubukan nating panatilihin ang mga salita at susubukang bumuo ng madami pang grupo ng salitang tutugma.

Kung ano mang dahilan at napadpad ka dito ngayon, salamat! Salamat mga Be!

Love,
Kat.


PS.
May mga bagay na okay lang antayin. May mga bagay na ayos lang di tuluyang pakawalan. May mga bagay na kahit anong gawin mo, babalik balikan mo. At sa konting karapat dapat dun, isa 'to dun.
Halos 6 years na, tangina lang tongue in a lung.
Dito nagsimula: Ang Panimula

Friday, April 14, 2017

Ang Lumakad Pabalik At Natutong Lumakad Palayo


Ano ba 'to? Marathon na ba ang pag-ibig? Unahan makalayo? Tapos kapag may nauna yung dating nahuhuli, pipilitin mong hatakin pabalik? Baliw ka.

ANG LUMAKAD PAPALAYO:
Pasensya ka na pero para sa atin 'to. Yang oras na hinihingi mong di ko naibigay, pasensya na kung sa iba naibigay ko. Mahal kita, alam kong alam mo yun, pero kung tayo, tayo talaga. Sorry.


ANG GUSTONG MAGMAKAAWA:
Kung pwede lang kitang pilitin na piliin ako, gagawin ko pero ayaw mo naman. Ayaw mo na. Ayaw mo na sa akin? Sana di mo na lang sinabing mahal mo ako kung ganito. Gustong gusto kong balikan mo ako. (At sa sumigaw sya sa katahimikan na walang makakarinig ng - sana balikan mo ako)

Mahirap pero kakayanin ko. Ginawa ko naman ang lahat. Minahal kita ng tama at higit pa kaso wala. 


Lumipas ang mga buwan, nakakangiti na sya ng hindi kailangan ang taong lumakad papalayo. Tila ba perpektong kwento ng pagmomove on. Walang bakas. Walang maiiwang bakas. Walang luha. Walang magmamakaawa. Naging masaya sya. Nahanap nya ang kasiyahan na di kailangang ibigay ng tao na mismong sinaktan sya. Inangkin nya ang kasiyahan at pag-ibig na ipinagdamot sa kanya. Naging masaya siya. Naging maayos na sya.


ANG LUMAKAD PAPALAYO (NA NGAYON GUSTONG LUMAKAD PABALIK):
Mahal pa kita. Sana tayo na lang ulit. Nagsisisi akong iniwan kita. Nagsisisi akong binitawan ko yung taong walang ginawa kundi mahalin at intindihin ako. Nagkamali ako nung sinabi kong kung tayo, tayo talaga kasi gusto kong ipilit na maging tayo. Tayo na lang ulit. Nasiyahan akong mapaligiran ng mga tao, ng mga bagong tao, na kinalimutan ko na yung totoong magpapasaya sa akin - ikaw. Ang laki kong tanga nung binitawan kita, nung hinayaan kita, nung sinaktan kita. Ang laking pagkakamali at sobrang nagsisisi ako. Ang hirap makitang okay ka na ng walang ako, na masaya ka na kahit hindi sa akin, na di na ako yung dating laging iniisip mo, na di na ako yung mismong kasama mo ngayon. Ang hirap pala ng wala ka. Ikaw yung kasama kong nagsimula pero ang tanga ko lang na hinayaan kitang mawala. Hirap na hirap na akong wala ka, na kahit anong isip ko sayo, di kita makakausap, na di kita maaabot katulad ng dati. Mahal na mahal pa rin kita. Sana tayo na lang ulit, kung pwede lang, tayo na lang ulit.


ANG GUSTONG MAGMAKAAWA (PERO NATUTONG LUMAKAD PALAYO):
Wala na akong oras para sa lokohan. Paulit ulit. Ilang beses kong pinili kang mahalin, pero ako ba, kailan mo pinili? Mahal mo ako ngayon? Kung kailan hindi ko na hinihingi, kung kailan masaya na ako kahit wala ka, kung kailan maayos na ako, hahatakin mo na naman ako para paniwalaan ang pag-ibig mong nakakalito? Mahal mo lang ako ngayon kasi alam mong wala na ako, kasi alam mong tuluyan na akong nawawala sayo. Mahal mo lang ako ngayon kasi alam mong masaya na ako kahit wala ka, kasi alam mong buo yung araw ko kahit hindi ka parte nun. Mahal mo lang ako ngayon, kaso di na yang pag-ibig mo yung eksaktong gusto ko. Gusto ko ng pag-ibig na di nawawala, di lumalayo at hindi yung pag-ibig na bumabalik.


PS. I'm so happy for you, DN. I love you!!!! Para sa pag-ibig na di kailangang hingin!

Tuesday, March 14, 2017

Ang Walang Mali Sa Pag-ibig


Pinalaya mo siya kahit hindi niya hiningi.
Ibinigay mo ang katotohanan sa kanya.
Ipinaramdam mo ang mga bagay na kailangan niyang harapin.
Napagod kang ilaban siya.

Pinalaya mo siya kasi yun ang sa tingin mong tama.
Ibinigay mo ang katotohanan sa kanya kasi alam mong karapatdapat niyang malaman ang totoo.
Ipinaramdam mo ang mga dapat niyang harapin dahil gusto mong maging matapang siya.
Napagod ka lang na ilaban siya dahil siya mismo di niya kayang ilaban yung sarili niya.

Walang mali sa pag-ibig mo.
Walang mali na minahal mo siya.
Walang mali na napagod ka lang.
Walang mali, maniwala ka sa akin, walang mali sa pag-ibig mo.

Di mo siya niloko. 
Wala kang naging iba.
Ibinigay mo ang katotohanan sa kanya dahil ganun mo siya nirerespeto.
Kinausap mo siya maigi para maintindihan niya kung paano magtatapos yung relasyon niyo pero alam ko sa panahon na yun, maging hanggang ngayon, di nagtatapos ang pag-ibig na meron ka para sa kanya. Ginusto mo lang piliin ang mga bagay na sa tingin mo ay tama. 

Para sa akin, ang tapang mo. Ang tapang ng pag-ibig na meron ka para sa kanya. Yung pag-ibig na kaya mo siyang palayain kasi sa tingin mo ikaw mismo di nakakatulong sa kanya para mas mapaunlad siya. Yung klase ng pag-ibig na nilaban mo ng matagal pero alam mong kailangan mong bitawan, kahit ayaw ng puso mo, kasi di mo na siya nakikitang nilalaban ang sarili niya. Yung pag-ibig na pinalaya mo pero di nagtapos. Yung pag-ibig na nawala lang yung "kayo" pero sa puso mo nananatili.

Paano mo siya napalaya kahit mahal na mahal mo siya?
Kasi mahal na mahal mo siya.

PS. Sabi sayo si RR na ang sagot. Chaaaar! Pero tandaan mo, may pag-ibig na nararapat para sayo, yung pag-ibig na pinaghahandaan ang kinabukasan, NAA. Andito kami para sayo. <3 Labyu, senior N.